شقایق سرخ

ديوانگيست که از همه گل هاي رُز تنها بخاطر اين که خار يکي از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم
که همه روياهاي خود را تنها بخاطر اين که يکي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها کنيم
که اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم بخاطر اين که در زندگي با شکست مواجه شده ايم
که از تلاش و کوشش دست بکشيم بخاطر اين که يکي از کارهايمان بي نتيجه مانده است.

|+| نوشته شده توسط مهرشاد و شقایق در یکشنبه 25 دی1384 و ساعت 19:58

پروانه خیال

وقتی شبیه آینه ها مهربان شدی
من یک ستاره ماندم،تو کهکشان شدی
غمگین و دلشکسته به راهت نشسته ام
از آن شبی که خاطره ای بی نشان شدی
با من سخن بگو که منم آشنای تو
ای آشنا که با دل من همزبان شدی
می بینمت که پشت تن بوته های یاس
پروانه خیال مرا آشیان شدی
وقتی نشست مهر نگاهت به جان من
چو عشق در خزان دلم جاودان شدی

|+| نوشته شده توسط مهرشاد و شقایق در سه شنبه 20 دی1384 و ساعت 17:12

تو گل سرخ مني
        تو گل ياسمني
                تو چنان شبنم پاك سحري ؟
                                                        نه
                                                      از آن پاكتري
                                                                 تو بهاري ؟
                                                                       نه
                                                                         بهاران از توست
                                                                                        از تو مي گيرد وام
                                                                                                           هر بهار اينهمه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم نيست
                      اي بهين باغ و بهارانم تو
                                                   سبزي چشم تو
                                                                   درياي خيال
                                                                           پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز
                                                                                                                 مزرع سبز تمنايم را
اي تو چشمانت سبز
                                      در من اين سبزي هذيان از توست
                                                                                            زندگي از تو و
                                                                                                                      مرگم از توست
سيل سيال نگاه سبزت
                                 همه بنيان وجودم را ويرانه كنان مي كاود
                                                                                           من به چشمان خيال انگيزت معتادم
و دراين راه تباه
                     عاقبت هستي خود را دادم
                                                             آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا ؟
در پي گمشده ي خود به كجا بشتابم ؟
                                                       مرغ آبي اينجاست
                                                                                 در خود آن گمشده را دريابم !!!

|+| نوشته شده توسط مهرشاد و شقایق در پنجشنبه 15 دی1384 و ساعت 16:23

قسمتی از اشعار حمید مصدق

با من اكنون چه نشستنها ، خاموشيها .................
                                                                         با تو اكنون چه فراموشيهاست ...................
چه كسي مي خواهد
                          من و تو ما نشويم
                                               خانه اش ويران باد
                                                                    من اگر ما نشويم ، تنهايم
                                                                                                     تو اگر ما نشوي
                                                                                                                         خويشتني
از كجا كه من و تو
                       شور يكپارچگي را در شرق
                                                           باز برپا نكنيم
                                                                             از كجا كه من و تو
                                                                                                    مشت رسوايان را وا نكنيم
من اگر برخيزم
                    تو اگر برخيزي
                                        همه برمي خيزند
                                                                  من اگر بنشينم
                                                                                          تو اگر بنشيني
                                                                                                              چه كسي برخيزد ؟
حرف را بايد زد
                  درد را بايد گفت
                                     سخن از مهر من و جور تو نيست
                                                                                 سخن از تو
                                                                                                 متلاشي شدن دوستي است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
                                     آشنايي با شور ؟
                                                           و جدايي با درد ؟
                                                                                و نشستن در بهت فراموشي
                                                                                                                      يا غرق غرور ؟
سينه ام آينه اي ست
                       با غباري از غم
                                    تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار
                                                                             آشيان تهي دست مرا
                                                                                                   مرغ دستان تو پر مي سازند
آه مگذار ، كه دستان من آن
              اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
                                                              آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
                                                                                          دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد
من چه مي گويم ، آه ...
                                      با تو اكنون چه فراموشيها ...
                                                                                     ... با من اكنون که چه خاموشيهاست
تو مپندار كه خاموشي من
                               هست برهان فراموشي من
                                                                       من اگر برخيزم
                                                                                              تو اگر برخيزي
                                                                                                                 همه برمي خيزند

|+| نوشته شده توسط مهرشاد و شقایق در شنبه 10 دی1384 و ساعت 19:53