کاش دريا طوفاني نبود
کاش عشقي در دل انسان نبود
کاش آن روزي که عاشق مي شديم
صبحت از رفتن وازهجران نبود
کاش نامت در دلم افسانه بود
کاش قلبم با دلت بيگانه بود
کاش اين عاشق که عاقل گشته است
در تمام عمر خود ديوانه بود
قشنگ ترين تولد شايد شب آغازين بي دغدغه ماندن در گهواره است.
چرا که بعد از آن عمري سوختن و شريک شدن با اشک چون فواره است
و آخرش آرزوي رسيدن به نقطه اي در آن سوي سياره است .
|
+|
نوشته شده توسط مهرشاد و شقایق در جمعه 5 اسفند1384 و ساعت 16:59 
